29 en 30 mei:


Donderdag 29 mei:
Twee dagen vol met verrassingen, zowel positief als negatief! Droog weer en Hemelvaart met de baan twee dagen na elkaar open is in theorie een recept voor drukte en een veelvoud aan baansluitingen. Na het standaard ritueel van 5.30u opstaan en op de camping koffie drinken was ik rond half negen op de vaste standplaats van de aanhanger achter de Rewe drankmarkt. Het geluid van de voorbij razende auto's was ook op die afstand al goed te horen. De technische check van de auto had ik thuis al gedaan dus het was afladen en op naar het opwarmrondje. 

Het was nog heerlijk rustig wat op zich ook niet zo heel gek is op dat tijdstip, maar toch had ik het wel wat drukker verwacht. Het ritme had ik na de laatste twee bezoeken in de afgelopen 4 weken weer aardig snel te pakken en voordat ik het door had waren de eerste vijf rondjes weer voorbij en diende de tank weer gevuld te worden. Je zou haast denken dat het een diesel is, want ik blijf me iedere keer verbazen over de zuinigheid van het 160 pk leverende 1.9 16V blokje uit de jaren 80. Ik rij steevast 1:7,0 op de Ring en dat gaat toch echt niet op wandeltempo. Na het tanken even terug naar de V70 om de boel nogmaals te controleren op mogelijke lekkages, olieniveau etc.

Het ging zo lekker en de baan was dermate leeg dat ik er daarna nog maar weer eens een ronde of vijf ben gaan rijden. Het wemelt tegenwoordig van de huur-Swiftjes op de baan en in tegenstelling tot andere dagen, keken ze vandaag over het algemeen goed in hun spiegels en gingen ze netjes op zij. Dat laatste kan niet altijd gezegd worden van bestuurders van dikke auto's die in één keer zo'n knaken-Peugeot op hun bumper hebben zitten. Zo ook de bestuurder van een e46 M3 die het weigerde om aan de kant te gaan. Veelal wacht ik dan op een nog snellere deelnemer met bijvoorbeeld een GT3 om vervolgens achter die GT3 aan de auto voor me in te halen, maar het was nu dermate rustig dat ik kon wachten tot ik een ons woog. Dan maar geduldig op enige afstand achter de M3 blijven hangen en aanschouwen wat voor een capriolen zo iemand uithaalt om een Nederlands 205-je voor te blijven. Gepaste afstand houden want de kans dat het fout gaat is niet gering. Helaas ontbreekt het me in dat soort gevallen met slechts 160 pk aan voldoende pk's om er op een recht stuk even voorbij te steken. Martin wist me ook nog vast te leggen:

Op het terras bij Breidscheid was het met een zonnetje zo nu en dan goed toeven. Na nog een serie van 5 rondes was het toch weer tijd om te tanken. Na 10 rondjes gaat er dan zo'n 35 liter in dus er zit nog zo'n 15 liter in de tank. Op zich voldoende voor nog een rondje of 3, maar sommige bochten gaat hij dan toch echt inhouden en da's minder prettig. Vervolgens een paar rondjes bij Chris ingestapt in zijn e36 M3. Wat een heerlijk liggende auto en met de Dunlop Direzza's plakt hij ook nog eens prima aan het asfalt. Combineer dat met een ervaren chauffeur en het staat garant voor rondjes met veel plezier. Prachtig om te zien hoe hij de M3 met grote stappen over de baan heen jaagt! Eén ding is zeker: ik doe het hem niet na op dit tempo. Boven eens van de baan af gegaan en naar Hatzenbach gereden om het voorbij rijdend verkeer eens van de zijkant te aanschouwen. Qua toeschouwers, maar ook op de baan was het nog steeds zeer rustig.

Inmiddels was het middaguur al lang gepasseerd en hadden we nog geen enkele baansluiting gehad! Ongekende luxe voor een dag zoals dit. Wellicht kwam het doordat het vaderdag in Duitsland was, maar het was in ieder geval de eerste mooie verrassing dit weekend. Na een dik uurtje had ik het wel gezien en ben ik weer wat rondjes gaan rijden om vervolgens bij de V70 nogmaals de boel te controleren. Olieverbruik is nihil, profiel van de banden wordt minder, blokje zweet nog steeds een beetje aan de onderkant (lekt uiteraard niet), remblokken nog voldoende dik en verder was er ook niks wat nog een paar rondjes in de weg stond. Heen- en weer naar de Ring met je racer op de auto-ambulance is al best luxe, maar je hebt uiteraard altijd nog baas boven baas: onderstaande trailer komt uit Frankrijk en werd gevuld met Porsches waarvan de eigenaars vandaag lekker rond hebben kunnen rijden.

In rondje 16 van vandaag ging het dan toch nog bijna mis. Ik zat al vanaf Adenauer Forst achter een Lamborghini Gallardo wat eigenlijk wel lekker ging. Uiteraard geen topchauffeur achter het stuur anders was hij al lang uit zicht verdwenen, maar het blijft natuurlijk leuk om flink doortrappend achter zo'n apparaat te rijden. Insturen in de rechter bocht voor Hohe Acht, naar buiten laten waaien richting de linker kerb om vervolgens Hohe Acht zelf in te sturen. Bij het naar de kerb waaien ging het echter fout. De achterkant kwam zeer abrupt om en voor ik het door had stond ik onder een hoek van 45 graden op de kerbstones waarbij de vangrail aardig rap dichterbij kwam. Koelvloeistof is echt spekglad en in al mijn meer dan 1.500 rondes heb ik het gelukkig nog nooit meegemaakt om dit in een bocht te treffen. Ik hoop het ook niet meer mee te maken want het is niet goed voor je hart. Met meer geluk dan wijsheid wist ik hem met wat snelle stuurbewegingen weer de goede kant op te krijgen. De Lambo voor mij had daarvoor zelfs het gras nog nodig en dat is daar slechts een meter of twee breed waarna de vangrail zich meldt. Het vreemde was echter dat er geen auto te zien was met pech dus ik verwachtte hem nog wel een stuk verderop te treffen. Er stonden inmiddels wel een paar mensen stil met de telefoon aan het oor dus de hulptroepen waren al ingeschakeld. Rustig verder gereden want je weet nooit of er nog ergens een spoor ligt. Pas net voorbij Brünnchen stond de boosdoener met zijn Seat Leon met de motorkap omhoog in het gras. Dat was toch een minder aangename verrassing van vandaag.

Met een drankje op het terras met o.a. Tom, Jenna, Michiel en Marius even bijgekomen en vervolgens toch maar weer een paar rondjes gaan rijden want het was nog steeds relatief rustig op de baan. Het 205-je blijft het voortreffelijk en probleemloos doen, maar ondanks dat hij heel zuinig is moest er toch weer wat benzine in de tank. Rond 18u heb ik het na 23 rondes toch maar voor gezien gehouden. Nul baansluitingen en geen wachtrijen bij de poortjes op een Duitse feestdag: het kan dus nog wel! Tom had in het voor mij onbekende restautant Zur gemütlichen Ecke gereserveerd. Ik ben er in de afgelopen 18 jaar al honderden keren langs gereden, maar het was me eigenlijk nog nooit opgevallen. Het eten was heerlijk en het was uiteraard uitermate gezellig. Positieve verrassing nummer twee van vandaag!

Om 19u zaten we aan tafel maar we kwamen pas net voor 22u buiten. Drie uur tafelen is not my cup of tea normaal gesproken, maar de tijd vloog voorbij. Op naar de camping om daar uiteraard in het donker aan te komen. Ik had niet zoveel zin meer om mijn tent op te zetten dus heb ik de V70 omgebouwd tot slaapplaats: zitting van de achterbank eruit gepakt, rugleuning van zowel achterbank als rechter voorstoel voorover waarna je een vlakke ruimte van > 2,50m lengte hebt. De combinatie kan ik mooi vooraan op de camping kwijt in een hoek waar nauwelijks licht van lantaarnpalen aanwezig is. Ons heerlijk liggende kampeermat (hoes met daarin een combinatie van een 7 cm self-inflatable matje en een foam matje van 3 cm) uitgerolt en mijn bedje was klaar. Het lijkt wellicht wat armoedig, maar eigenlijk is het beter dan in een tent: voldoende frisse lucht met de raampjes op een kier, het is stiller, qua temperatuur aangenamer en er trekt geen kou op uit de grond. Het was schijnaar 5 grd 's nachts, maar ik heb zelfs de zomerslaapzak als deken gebruikt wat je met die temperatuur in de tent niet in je hoofd haalt. Alle ramen rondom aan de achterzijde zijn voorzien van zonwering dus je kijkt ook niet zo maar even in de auto. Ik acht de kans groot dat de tent vaker onbenut blijft.

Vrijdag 30 mei:
Na een heerlijke nacht toch weer vroeg op pad want ik kon niet geloven dat het vandaag weer zo rustig zou blijven. Het zou prima weer worden dus de korte broek aan wat eigenlijk nog best fris was met een graad of 8. Kijkend richting de Ring was het eerder regen wat er leek te komen dan zonneschijn.

Rond 8.30u trof ik helemaal niemand aan achter de slabgoom bij Breidscheid. De auto was steenkoud dus heel rustig mijn eerste halve rondje gereden en daarbij ben ik alleen met een noodvaart door Michiel gepasseerd in zijn 993 Turbo. Een dergelijke rust was voor mij reden om dan maar direct een "sessie" te doen van 5 rondes waarna de Aral weer riep. Het was zo koud dat ik de eerste 1,5 ronde maar met moeite de olie op temperatuur kreeg. Bij de V70 de boel nogmaals gecontroleerd om daarna op het terras in het zonnetje maar eens te starten met een broodje en een kop koffie. Rolf was inmiddels ook gearriveerd, maar verder was het nog zeer rustig in Breidscheid. Zou het de stilte voor de storm zijn? De Radical trok uiteraard wel wat aandacht als er verder toch niks te doen is in Breidscheid.

Michiel had inmiddels ook een pauze ingelast waarna ik eens bij hem in ben gestapt in de 993 Turbo. Als Porsche-liefhebber natuurlijk een prachtige ervaring. De auto blijft er maar aan sleuren en de rijstijl van Michiel komt aardig overeen met die van mij: flink tempo erin, maar wel met de nodige marge. Eenmaal boven hing de transponder van de jaarkaart niet om de pook. Op de parkeerplaats de auto meerdere keren ondersteboven gekeerd, maar geen transponder te vinden. Michiel was al onderweg naar de balie om een andere te kopen a 60€ toen ik onder de bestuudersstoel een klein stukje van het bandje zag. Als een dolle naar Michiel gerend en hem nog net kunnen besparen van een uitgave van 60 Euro. Dat was toch een mooie verrassing voor hem.

Michiel heeft een vergelijkbare rijstijl als ik: lekker doorrijdend, maar niet het maximale uit de auto halen door toch wat marge te houden. Dat was maar goed ook want aanrijdend richting Schwedenkreuze zag ik in de verte op de tweede knik iemand met een vlag staan. Ik waarschuwde Michiel maar even want ik wist niet of hij het gezien had waarna hij de vaart uit de auto haalde. Meestal is een vlag op die plek een garantie van zand en gras op de baan en een auto in de vangrail net over de tweede knik links om het hoekje. Bij het aanremmen na de eerste knik besloot de Porsche echter vele meters door te glijden in de plaats van te remmen. Tussen de eerste en de tweede knik lag een flink breed oliespoor. Zelfs met mijn trage 205-je kom ik daar met 200+ overheen dus we waren maar al te blij dat we de snelheid er al flink uit hadden gehaald en dat er met de nodige marge gereden werd anders zou het wel eens heel anders af kunnen lopen. De olieplek was na mijn slippartij gisteren de tweede onaangename verrassing. Dat zo'n lekkage iedereen kan overkomen bleek wel uit het feit dat de boosdoener dit keer een toch niet al te oude 997 GT3 RS 4.0 was. Dit zou gegarandeerd een baansluiting betekenen dus bij Breidscheid maar direct de baan verlaten. Wel een machtig mooi apparaat dus dit halve meerijwerk moet nog maar een keer een vervolg krijgen.

Helaas bleef het niet bij deze ene baansluiting. Vanaf dat moment was het baan uurtje open, baan weer dicht en dat een keer of vier na elkaar. Gelukkig Danny en Gijs beiden nog wel twee rondjes mee kunnen nemen, maar toen om 15.30u de baan weer dicht ging door een ongeluk was het einde oefening voor vandaag omdat de baan toch al om 16.30u zou sluiten. In twee dagen tijd toch 38 rondjes gereden waarbij ik echt niet alleen maar aan het rondjes rijden ben geweest. De dagen zonder sluitingen zijn zeer zeldzaam, maar donderdag 29 mei was er dus weer eentje. Het Peugeotje heeft het weer prima gedaan en ik vermaak me er nog steeds prima mee. Binnenkort toch maar eens kijken naar mogelijkheden om zowel voor als achter wat meer negatief camber te zetten want de bandenslijtage is nu aan de buitenzijde van de band toch wel extreem. Na drie Ringbezoeken in mei is het nu weer even tijd voor een pauze die opgevuld gaat worden met zomervakantie van een paar weken. In juli hoop ik weer van de partij te zijn. Wederom dank aan de Nederlandse Breidscheidgangers voor de gezelligheid en Chris en Michiel uiteraard voor de mooie passagierrondjes!